Skip to main content

Zondag 29 maart sta ik op de Trotsmarkt in het mooie monumentale Vianen van 11-17 uur

Ik ben Ilse en ik maak graag dingen.

Van mooie stukken resthout, lapjes stof, oude sieraden of zachte wol. Mooie materialen inspireren mij. Dingen hergebruiken en ze een nieuwe functie geven vind ik ook gaaf! Soms heb ik zoveel ideeën dat ik niet weet waar ik moet beginnen.

Alles in deze winkel is door mij gemaakt; met liefde en aandacht en plezier. De dingen die ik maak, maak ik omdat ik ze mooi vind en fijn, en praktisch. En omdat ik blij word van mijn eigen producten wil ik ze graag met anderen delen. Vandaar dus deze winkel. Ik hoop dat jij er ook blij van wordt.

Er ligt nog heel veel op mij te wachten tot ik er iets van maak; een hele stapel lapjes waar ik onder andere jongleerballen en pannenlappen van wil maken. Maar ook heel veel mooie planken die ik nog in de webshop moet zetten. Kom dus af en toe eens langs in mijn webwinkel om te zien wat erbij gekomen is.

Hoe dingen op je pad komen

Toen ik 20 was heb ik met een vriendin een jaar gereisd, door India, Pakistan en Thailand. Nu is een tussenjaar heel gewoon maar destijds bestond die term nog niet eens, iedereen om mij heen vond het heel bijzonder dat ik zo’n reis maakte en dat was het ook!

Het was 1991, er was nog geen internet en bellen was duur, dus het contact met thuis bestond uit post. Ik stuurde lange, gedetailleerde brieven naar huis, als een soort dagboek in delen. Zo kwam ik erachter dat ik schrijven leuk vond.

Toen ik terugkwam dacht ik dan ook dat ik iets met schrijven en journalistiek wilde gaan doen. Ik schreef me in voor de studie Algemene letteren aan de universiteit van Utrecht. Dat vond ik boeiend en de keuze uit veel verschillende vakken was inspirerend maar echt gaan zitten om hele studieboeken door te werken en in mijn kop te stampen bleek toch niks voor mij. Ik hield het drie jaar vol met gestaag kelderende resultaten. Toen moest ik erkennen dat ik nooit de motivatie zou vinden om dit tot een goed einde te brengen.

En dus maakte ik een dramatische switch! Op mijn 24e begon ik aan een hele schoolse MBO-opleiding; het Hout- en Meubileringscollege. Maar daar kon ik dus wel de disipline voor opbrengen! Niet meer uitgaan en feesten tot het ochtendgloren maar braaf om 9 uur present achter mijn werkbank. Wat een goeie keuze was dat!

Ja, meubelmaken vond ik vanaf dag één ontzettend leuk. Houtsoorten leren kennen en begrijpen. Hoe je verschillende delen uit een boom zaagt en hoe je ze kan inzetten om er iets goeds, iets moois van te maken, ik vond het allemaal prachtig!

Net toen ik klaar was met de Meubelvakschool en nog niet helemaal wist hoe nu verder werd ik gebeld door mijn laatste stageplek. Een paar maanden later was ik vennoot bij Pentagram Meubelmakers. Hier leerde ik het vak pas écht, van ervaren meubelmakers. Maar ik leerde ook ontwerpen, vond mijn eigen stijl en, niet onbelangrijk, ik werd er ondernemer.

banner_image

5 Jaar later ging ik op eigen houtje verder als Meubelmassief en vond ik de ruimte om meubels te ontwerpen die écht bij mij passen. Ik hou van eenvoudige, pure ontwerpen waarin het hout maximaal tot zijn recht komt. Elk stuk hout is uniek, met zijn eigen vorm, kleur en tekening , dat laten zien typeert mijn werk. Steeds vaker kreeg ik keukenklanten, want juist in een keuken krijgt hout de kans om echt te spreken.


De werkplaats in Utrecht deelde ik met Bart. Bij grote projecten riepen we elkaars hulp in en we maakten samen steeds meer houten keukens. Zo onstond eigenlijk min of meer organisch de Keukenwerkplaats en voor we het wisten hadden we geen tijd meer voor andere meubelprojecten.

Keukens ontwerpen en maken vond ik gaaf, ik kon daar echt mijn ei in kwijt, maar het was ook wel zwaar hoor! Niet alleen fysiek maar ook het plannen, regelen en de tijdsdruk rond een keuken… Uiteindelijk vergde het teveel van me en ja hoor, in mei 2022 scheeuwde mijn lijf ‘en nou kappen!’

En daar zat ik dan met een tennisarm en een burn-out. Die overgang was groot, te groot! Mijn lijf dwong me eigenlijk om niks te doen, maar dat kon ik niet. Uiteindelijk ging ik breien en sieraden maken, dat lukte net, met mijn pijnlijke arm en kleine spanningsboog.

Gaandeweg kwam ik erachter dat teruggaan naar de Keukenwerkplaats geen optie was. Ik was te lang, te ver over mijn grenzen gegaan en het herstel ging langzaam. Maar ik ondekte ook dat ik er van genoot om andere dingen te maken met andere materialen. Het thuiszitten deprimeerde mij niet, integendeel het inspireerde me. Er borrelden zoveel ideeën op en ik wist nauwelijks wat ik het eerste aan moest pakken.

Door alle tijd die ik ineens had ontdekte ik een heel andere, veel creatievere kant van mezelf en eigenlijk gebeurde het weer, er ontstond zomaar iets nieuws; de Winkel van Ilse was een feit.

Winkelmandje

    Uw winkelmandje is leeg